خیلی وقت بود به علّت ِشلوغی یِ زیاد ِ سر ام ، آپ نکردم ؛ ولی امشب وقت پیدا کردم تا این ترانه ی ِجدید ام رو بذارم :

پیش کش به (ش)

من ام اون سایه ی ِسرگردون ِشب های ِسیاه

من ام اون مسافر ِخسته و زار و بی گناه

از تن ِزخمی ی ِمن هیچ چی نمونده جز غبار

هستی و زنده گی ی ِمن شد فدای ِ یک قرار

بوده این قرار ِمون که تو بیای آخر ِسر

ولی تو نیومدی من ام شدم یه در به در

خشک شده هر دو تا چشم ام روی ِاون پنجره ها

دل ام امّا نمی خواد پنجره حتّا بشه وا

پشت ِاین پنجره ها نمی دونم چی میگذره

امّا اینو می دونم از همه چی قشنگ تره

همیشه چشم انتظار ات پشت ِدر منتظر ام

خسته گی ندارم و بی درد ِسر منتظر ام

هر چی هم که بگذره هیچ وقت پشیمون نمی شم

راسته که ویرون شدم امّا پریشون نمی شم

اگه حتّا از تن ام از چهره ام از قامت ام

نمونه هیچ چی به جز سایه ی ِتار ِطاقت ام ،

نمی رم وا نمی دم تا آخر ِعمر ِزمین

یا نه حتّا تا ته ِهرچی که هست ؛ هم اون هم این

جسم ِمن غبار ِکم رنگ ِگل ِقاصدکه

ولی جون ام مثه تن پوش ِپر ِ شاپرکه

تن ام این جا عین ِیک مجسّمه منتظره

دل ِمن هر روز و شب همه و همه منتظره

تا که آخر ِهمه روز و شبا باز تو بیای

دل ام آروم بگیره از این بلا باز تو بیای

سایه و غبار و دود از تن ِمن بکنه فرار

تن ِمن بشه مثه تن پوش ِابرای ِبهار 

۲۸ ِ دی ماه ِ۸۷