توضیح : در و تخته و پنجره و دیوار و ... دست به دست هم دادند که ما ولنتاینمون بد جوری

 خراب شه و منم انقد حالم گرفته بود که شبش این غزل رو گفتم :

منم من عاشقی هستم، ز معشوقش جدا مانده / منم درمانده ای کز این سرا و آن سرا مانده

در این بیداد و این سردرگمیّ و این سراسیمی / هم از عشق و هم از لذّات آن اینک رها مانده

من این جا در خم این کوچه پس کوچه همی گردم / قدم ها و قدم ها و هنوز از کوچه ها مانده

در این روزِ خجسته که همه غرق گل و مهر اند / من این جا زانوانم را بغل کرده ، جدا مانده

همه شادند و خوشحال و به عشق خویش می بالند/ولیکن از دو پایم من به وارون درهوامانده

سحر هم شد ولی من بامداد و صبح نشناسم / به مادام این غم تاریک در شب ها به جا مانده

جهان را نیک می دیدم ولی اینک به ناکامی / به بد نامیّ این دنیا شهادت های ما مانده

من این عشقم چوشهد و چون شکرمی دیدم و اینک / چونان مِی ، بینمش ، ده ساله و تلخ و شتا مانده

من اینجا در دل غفلت شدم محبوس و درحالی/که باز از کاروان عشق هستی بخش، جا مانده

صبوحی ده کزین حال « پریشان » آردم بیرون / که بینم راه عشقم از کجا تا ناکجا مانده

                     در اینجا من به حبس و دیگران خشنود و خوش کام اند

                           من این تا کی بگویم : کاین سر ما بی کُلا مانده