سلام

بالاخره بعد از تمام ِبد قولی هام ، بخش ِمعرفی کتاب رو شروع کردم که

البته باید چهارشنبه آپ می شد و البته می شه اون رو یه معرفی ِ

شخصیت هم حساب کرد . امروز می خوام کتابی رو معرفی کنم که

شاید خیلی از شماها نه اون رو دیدید و شاید حتی بعضی ها باشند که

حتی نویسنده - و در واقع شاعر - ِاون رو نمی شناسند . اول ،   

شناسنامه ای از کتاب رو ارائه می کنم ، و بعد مختصری درباره ی نویسنده

و گزیده ای از جاهای مختلف ِکتاب . 

*                    *                  *

نام : دریا در من

نویسنده : شهیار ِقنبری

موضوع : گزینه ی ترانه های شهیار ِقنبری از سال ِ۱۳۴۸ تا ۱۳۷۴ .

نشر : سازمان ِانتشارات ِجاویدان ، چاپ ِاول ، تهران ، ۱۳۷۹ ، ۲۰۰۰ نسخه

برای تقریب ِ ذهنتان و شاید تجدید ِ خاطره ، یادداشت ِ پشت جلد ِ کتاب را

در این جا می نویسم ( کلمات داخل ِپرانتزها و خط تیره ها را من نوشته

 ام ) :

وقتی برای نخستین بار ، " جمعه " ( داره از ابر ِسیا خون می چکه ... )- با

موسیقی اسفندیار ِمنفردزاده و صدای جاودانه ی فرهاد -  را شنیدی ، کجا

 بودی ؟

" قصه ی دو ماهی " ( ما دو تا ماهی بودیم توی دریای کبود ...) - با

موسیقی ِحسن شماعی زاده و صدای گوگوش - قصه ی چند سالگی ِتو

 بود ؟

" نیاز " ( تن تو ظهر ِتابستونو به یادم میاره... من نیازم تو رو هر روز دیدنه... )

 - با موسیقی ِاسفندیار ِمنفردزاده و صدای فریدون ِفروغی - را در کنار ِعطر ِ

کدام یار ، تجربه کردی ؟

" هفته ی خاکستری " ( شنبه روز ِبدی بود ، روز ِ بی حوصلگی ... ) - با

موسیقی ِ جناب ِ واروژان و صدای فرهاد - را کدامین روز ، ورق زدی ؟

چگونه از " بوی خوب ِگندم " ( بوی گندم مال ِمن هرچی که دارم مال ِ تو ،

یه وجب خاک مال ِمن ... ) - با موسیقی ِواروژان و صدای داریوش - مست

 شدی ؟  

حرف ( واسه تو قد یه برگم ... ) - با موسیقی شماعی زاده و صدای

گوگوش و بعد با صدای خود شاعر - ، نفس ، هجرت ( فصلی که من با تو ما

 شد ، فصل ِ سبز ِخواهش ِ برگ ... ) -  شماعی زاده و گوگوش -  ،

کودکانه ( بوی عیدی ، بوی توپ ....) - منفردزاده و فرهاد- ، همیشه غایب

  ( یک نفر میاد که من منتظر ِدیدنشم ... مثه یک معجزه اسمش تو کتابا

اومده ... ) - منفرد زاده و فریدون ِفروغی - ، نفرین نامه - مرحوم بابک ِ بیات

 و داریوش - ، قدغن - با موسیقی و صدای خود ِ شاعر - ، بی بی ِآبی - با

 موسیقی و صدای خود ِ شاعر - و ... را در خلوت ِ کدام شب ، نفس

کشیدی ؟

من در این کتاب ، برای تو خواهم گفت که به هنگام ِ نوشتن " جمعه " کجا

 بودم و در کنار ِ نفس های کدام یار ، از " نیاز " نوشتم .

" دریا در من " دفتری ست از گزینه ی ترانه ها به همراه ِ یادها و 

  خاطره های آن همه سال .       

  شهیار ِ قنبری           

*                    *                  *

  اما خیلی ها می خواهند بدانند که " شهیار ِقنبری " واقعاً کیست ؟

ترانه سرا ؟ خواننده ؟ آهنگساز ؟ و یا پسر ِ حمید قنبری ( خواننده ) ؟

 شهیار قنبری در اصل ، ترانه سرا است . و به زعم ِبسیاری ، پیشگام ِ

ترانه ی نوین ِایران است . شهیار قنبری زاده ی ۶ مرداد ۱۳۲۹ خورشیدی

در  تهران ، شاعر ،  ترانه‌سرا و خواننده است . شهیار فرزند ِ حمید  ِ قنبری

 صداپیشه و خواننده ایرانی است. غالباً نام وی به اشتباه «شهریار» گفته

 می‌شود.

شهیار ، ترانه های جاودانه ی بسیاری مثل ِ " مرد ِ تنها " ( ترانه ی تیتراژ ِ

فیلم ِ " رضا موتوری " ) ، " جمعه " ، " بوی گندم " ، " نون و پنیر و سبزی "

  " معلم ِ بد " و ...  را سروده است و جزو ِ بدعت گذاران ترانه است و شاید

 - تقریباً به طور ِ قطع - اولین کسی است که ترانه ی بی قافیه و بی وزن

( ریتم ) را آغاز کرده است .

بهترین تجارب هنری اش هنگامی بوده که یکی از سه ضلع این دو مثلث

 بوده است : " اسفندیار ِ منفرد زاده - فرهاد ِمهراد - شهیار " و " واروژان -

داریوش ِ اقبالی - شهیار " ؛ که منجر به خلق بزرگ ترین و تأثیر گذار ترین

ترانه های دهه ی ۵۰ خورشیدی شد . ترانه هایی که مردم ، آن ها را مثل ِ

 " کاغذ ِ زر " می بردند . ترانه هایی که الهام بخش جنبش و حرکت ِ مردم

بود  و ....................  .

اما دنیای شهیار ، در ترانه های مورد ِ علاقه اش ، دنیایی است فانتزی ،

عاشقانه ، کودکانه و.... است . که شاید خواسته ما را هم در این حسش -

 با چاپ ِ این دفتر - شریک کند .

*                    *                  *

البته ، آن طور که خود ِ شهیار هم گفته و می گوید ، چاپ ِ ایران ِ این دفتر ،

با اغلاط ِ بسیار و سانسورهای شدید ، انجام شد و یکی از نمونه های بارز

 این سانسورها ، حذف ِ ترانه ی " نون و پنیر و سبزی " از کتاب ، به دلیل

محتوای ضد ِ نظام جمهوری اسلامی - بود و نیز حذف بسیاری از یادداشت

 ها و خاطرات ِ ذیل ِ ترانه ها و خصوصاً حذف ِ تمام عکس های کتاب !

ولی با این همه کتاب ، کتابی است با ارزش ؛ که می توانیم آن را با

لحظاتمان ، تنفس کنیم ........... و همین است که باعث می شود که این

کتاب ، در آخرین چاپ هایش در ایران به سی هزار نسخه هم برسد ؛ در

کشوری که کتابهای ترانه و شعر با هزار نسخه تیراژ ، روی دست        

می مانند ؛ حتی اگر اسامی بزرگی مثل ِ سیمین ِ بهبهانی ، م.آزاد ،

منوچهر ِ آتشی ، سایه ، سپانلو و ... باشد و تنها ، کتب ِ " بسیار بزرگ"انی

 مثل ِ احمد ِ شاملو است که خریدار دارند و آن هم با تیراژی بسیار کمتر از

 کتاب های دیگری مثل کتب ِ کنکور و ... .

*                    *                  *

و در آخر ، ترانه ی " مرد ِ تنها " و متعلقاتش در کتاب را می نویسم :

                        مرد ِ تنها ( صدای بی صدا )

     با صدای ِبی صدا       

                    مث ِیه کوه ، بلند

                        مث ِ یه خواب ، کوتاه       یه مرد بود ؛ یه مرد

      با دست های فقیر

        با چشم های محروم

          با پاهای خسته           یه مرد بود ؛ یه مرد

      شب ، با تابوت ِ سیاه

        نشست توی چشم هاش

            خاموش شد ستاره             افتاد روی خاک

      سایه ش هم نمی موند

       هرگز پشت ِ سرش

           غمگین بود و خسته                تنهای تنها

       با لب های تشنه      به عکس ِ یه چشمه      نرسید تا ببینه

                                             قطره

                                                  قطره

                                                  قطره ی آب

                                                      قطره ی آب

        در شب ِبی تپش     این طرف ، اون طرف     می افتاد تا بشنُفه

                                                  صدا

                                                      صدا

                                                         صدای پا

                                                             صدای پا

                                               تهران ، ۱۳۴۹ ( ۱۹۷۰ )  

               " این ترانه را بر موسیقی ِ آفتابی ِ اسفندیار ، نوشتم .

               فرصت نبود و ترانه ی مرد ِتنها ، می بایست برای فیلم ِ رضا موتوری

               آماده می شد . شبی تا سحرگاه ، در بالاخانه ی شرکت ِ سینمایی

               پیام ، حبس شدیم تا ترانه ی متن ِفیلم به دنیا بیاید .

               روز ِ پس از شب ِموعود ، مسعود ِ کیمیایی و علی ِ عباسی ، ترانه

               را شنیدند و پسندیدند .

               این نخستین ترانه ی بی قافیه است .

               ترانه ای از جنس ِ شعر ِ معاصر . ترانه ی مرد ِ تنها .

       این صدای ِ بی صدا - به سبب ِ تازگی اش - برای من بسیار عزیز است . "

                                    دریا در من / صفحه ی ۵۰

*                    *                  *

    این هم لینک ِ وبگاه ِ شهیار و توضیح در رابطه با این کتاب از زبان و 

    دست ِ خودش :

http://www.harf1974.com/Kaare%20Shahyar/7-%20Darya%20dar%20man/Darya%20dar%20man_index.htm       

و این هم مدخل ِ مربوط به شهیار در ویکی پدیا :                              

http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%A7%D8%B1_%D9%82%D9%86%D8%A8%D8%B1%DB%8C

*                    *                  *

و در آخرهم - به قول شهیار - سبز باشید ؛ سبز و آفتابی .